PANDEMİNİN ÇOCUKLAR VE ÇOCUK OYUNLARI ÜZERİNE ETKİSİ

Abstract

Bu çalışma, çocuk gelişiminin en temel unsurlarından biri olan oyun kavramını ve COVID-19 pandemisinin okul öncesi dönem çocuklarının oyun alışkanlıkları üzerindeki etkilerini incelemektedir. Oyun, çocuğun dünyayı tanıma, kendini ifade etme ve öğrenme süreçlerinin merkezinde yer alan doğal bir ihtiyaçtır. Ancak küresel salgınla birlikte gelen sosyal izolasyon ve karantina süreçleri, çocukların oyun mekanlarını, oyun arkadaşlarını ve oyun türlerini kökten değiştirmiştir. Yapılan incelemeler sonucunda; pandemi sürecinde çocukların açık hava oyunlarından uzaklaşarak daha çok ev içi ve dijital oyunlara yöneldiği, teknolojik alet kullanımının arttığı görülmüştür. Çocuklar bu dönemde virüsü canavara benzetmişlerdir. Resimlerinde ve oyunlarında bu kaygılarını dile getirmişlerdir. Diğer yandan, sürecin aile içi etkileşimi artırdığı, ebeveynlerin çocuklarıyla daha fazla vakit geçirerek aile bağlarını güçlendirdiği ve babaların oyun sürecine daha aktif katıldığı saptanmıştır. Eğitim cephesinde ise öğretmenler uzaktan eğitim yoluyla dijital oyunları ve interaktif materyalleri sürece dahil ederek teknolojik okuryazarlıklarını geliştirmişlerdir. Pandemi süreci fiziksel kısıtlamalar ve sosyal izolasyon gibi zorluklar getirse de çocukların oyun yoluyla uyum sağlama becerilerini, dijital yetkinliklerini ve hijyen farkındalıklarını artırmıştır. Oyun, kriz dönemlerinde dahi çocuğun öğrenme ve gelişim aracı olma işlevini sürdürerek, onları geleceğe hazırlayan en güçlü mekanizma olduğunu bir kez daha kanıtlamıştır.