MODERN ARAP ŞİİRİNDE “FASİH-AVAMCA” TARTIŞMALARININ GÖLGESİNDE “MEDİH”E KONU OLARAK “ARAP DİLİ”

Abstract

Arap şiirinin kadim temalarından biri olan “medih”, Cahiliye’den Modern’e tüm zamanlarda değişmez bir konu olarak şiirde yerini almıştır. Kimi zaman bir kabile reisinin, kimi zaman da bir şehrin övüldüğü bu “medhiye”lerden modern dönemde “Arap dili” de payını almıştır. Özellikle Mısır entelektüelleri arasında 19. yüzyılın son çeyreğinden itibaren süregelen ve zamanla kızışan “edebiyatta fasih-avam” tartışması Arap şiirine konu olmuştur. Napolyon’un 1798 yılında Mısır’ı işgali sonrası Arap modernizminin ortaya çıkışı ile halkçı ve reformist eğilimler bazı Arap aydınları arasında etkili olmuş ve halk dili olan Avamcanın yazı dili olarak kullanılmasına dair çağrılar yükselmeye başlamıştır. “Eski-yeni” ya da “fasih-avam” tartışmalarının gölgesinde bazı Arap şairleri teknolojik ve kültürel gelişmeler karşısında Arapçanın meziyetlerine ve yeniliklere uyum sağlayabilecek kapasitesine dair şiirler söylemişlerdir. Bu makalede, Arap şiirinde her ne kadar içerik olarak yeni bir konu olsa da aslında kadim bir tema olan “medih”in tezahürü olan bu tür şiirlerden öne çıkan üç tanesi tanıtılacaktır. Girişte tartışmalı konunun kavramsal boyutuna dair kısaca literatür bilgisi verilecek daha sonra Arap dilinin medhe mazhar olduğu bu şiirler ele alınacaktır.

The praise which one of the ancient themes of Arabic poetry has been included in poetry as an unchanging subject from all times. Some of these praises (madhiya) -which were sometimes praised a tribal head or a city- took their place in the Arabic language in the modern period too. The debate on formal (fusha)/ informal (ammiyah) in literature which has been continuing since the last quarter of 19th century especially among Egyptian intellectuals has been the subject of Arabic poetry. On the fact that uprising of Arab modernism after Napoleon’s invasion of Egypt in 1789 and the popular and reformist tendencies have been influential among some Arab intellectuals and calls for the using of the informal language as the written language have started to rise. Some Arab poets have told poems about the Arabic langauge’s capacity to adapt to technological and cultural developments. This paper will study the poems which are the manifestation of madhiyya which is already an ancient theme in Arabic poetry. In introduction, brief information about the conceptual dimension of the controversial subject will be given and then poems will be searched.