Uzun Mesafe Atletlerde ACE (I/D) ve ACTN-3 R577X Polimorfizmlerinin Dağılımı

Abstract

Giriş ve Amaç Bu çalışma, milli ve amatör orta mesafe atletizm sporcuları ile sedanterlerde ACE geninin İnsersiyon/Delesyon ve ACTN3 geni R577X polimorfizmlerinin dağılımı incelenmiştir. Yöntem Çalışmamıza 5 milli uzun mesafe atlet, 11 amatör uzun mesafe atlet ve 10 sedanter olmak üzere toplamda 26 kişi gönüllü olarak katılmıştır. Her bir gönüllüden EDTA’lı tüplere 2 ml kan alınmıştır. DNA izolasyonu sonrası Polimeraz Zincir Reaksiyonu (PZR) ve Restriksiyon Fragment Uzunluk Polimorfizmi (RFLP) uygulanmıştır. ACE geni ve ACTN3 geni genotip dağılımı ve I, D, R, X allel frekansının istatistiksel dağılımları ki-kare testiyle yapılmıştır. Ayrıca SPSS 21 programı üzerinden cross tablo oluşturularak yüzde değerleri karşılaştırılmıştır. Bulgular Yapılan analizler sonucunda ACE ve ACTN3 genlerindeki allel dağılımlarına bakıldığında; ACTN3 geninde hem milli hem de amatör atletlerde %80 oranında RX genotipi sedanter gruba göre anlamlı iken, ACE geninde ise II ve ID genotipleri milli ve amatör atletlerde sedanter gruba göre yüksek oranda bulunmuştur. Tartışma-Sonuç Literatürde ACE I alleli dayanıklılık, D alleli ise sürat ile; ACTN3 geninde ise R alleli sürat, X alleli dayanıklılık performansıyla ilişkilendirilmektedir. Uzun mesafe milli atletlerde ACE II ve ID genotipleri yüksek bir yüzdeyle görülmekte, böylelikle I allelinin dayanıklılık özelliğini desteklediği yönündeki literatür bilgileri pekişmektedir. Uzun mesafe amatör atletlerde, beklenenin aksine DD genotipinin yüksek oranda bulunması onların milli ve başarılı birer uzun mesafe sporcusu olamayacağı anlamına gelmemektedir. Çünkü sportif performans birçok parametreden etkilenmektedir. Genetik faktörler de bunlardan sadece bir tanesidir. Uzun mesafe atletlerde, ACTN3 geni X alleli yüksek bir frekansta dağılmıştır. Aynı şekilde RX/XX genotip yüzdeleri de yüksek bir orana sahiptir. Bunun yanında, çabuk kuvvet genotipi olarak kabul edilen RR genotipinin hem amatör hem de milli atletlerde %0 gibi bir oranla bulunması, X allelinin ve XX genotipinin literatürde belirtildiği gibi “dayanıklılık genotipleri” olma özelliklerini desteklemektedir.