Klasik Arap Şiirinde “Yaşlılık”

Abstract

Varlığa ilk adım attığı andan itibaren hayatı seven insanoğlu, yaşı ilerledikçe tanıştığı ve bağlandığı diğer insanların sayısının artmasıyla hayata daha da bağlanmaktadır. Ancak ne var ki anne-baba, evlat-torun, eş-dost yakınlıklarıyla şenlenen hayatın sonunu ve ayrılıkların yakınlaşmakta olduğunu haber veren ihtiyarlık gün içinde ikindiye, yıl içerisinde de sonbahara benzemektedir. Karanlık gece ve soğuk kışların habercisi olan ihtiyarlık dönemi beka arzusuyla coşkun insan tabiatı açısından hüzünlü bir dönemi ifade etmektedir. “Yaşlılık” olgusu, duygusal yoğunluklardan hayatını alan edebiyatın dikkatini çeken temalarından biridir. Hemen her dil edebiyatında kendinden şikâyetle bahsedilen ihtiyarlık, özellikle Arap edebiyatında sıklıkla işlenen konulardandır. Klasik Arap edebiyatının büyük şairlerinden neredeyse tamamı ihtiyarlıktan bahsetmiştir. İhtiyarlık onların gözünde çoğu zaman tatlı hayatın acı yönüdür. Bu makalede klasik Arap şiirinde şairlerin yaşlılık konusunu nasıl ele aldıklarını onların şiirlerinden hareketle inceleyecektir. Girişte yaşlılık hakkında ayet ve hadislerde yer verilen bilgilerle bir sunum yapılacaktır. Sonrasında ise Arap edebiyatında yaşlılık olgusunu farklı şekilde ele alan yaklaşımlar başlıklar halinde tasnif edilecektir.

Mankind who loves life from the first moment of being becomes more attached to life with the increasing number of other people he meets and connects with as he gets older. However, the old age, which informs the end of the life, which is celebrated with the close relations of parents, son and grandchildren and the separation is getting closer, resembles late afternoon and late autumn. The period of old age, which heralds the dark night and cold winters, expresses a sad period in terms of the enthusiastic human nature with the desire to survive. The phenomenon of old age is one of the themes of literature that draws attention from emotional intensities. In almost every language literature, the old age, which is mentioned with self-complaint, is one of the subjects that are frequently studied especially in Arabic literature. Almost all of the great poets of classical Arabic literature spoke of old age. Old age is often the bitter aspect of sweet life in their eyes. This article will examine how poets deal with old age in classical Arabic poetry based on their poems. In the introduction, information about old age in verses and hadiths will be given. Afterwards, approaches that treat the phenomenon of old age in Arabic literature will be classified as titles.