İslamcılar ve Arap Baharı sonrası iktidar krizi: Suriye deneyimi üzerine bir inceleme
Tarih
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
Erişim Hakkı
Özet
Arap Baharı devrimlerinin ardından Mısır ve Tunus'ta İslamcı hareketlerin iktidar deneyimleri, geçiş süreçlerinde karşılaşılan sorunları ve yetersizlikleri ortaya koymuştur. Bu süreçlerin üzerinden 10 yılı aşkın bir süre geçtikten sonra, Esad rejiminin Suriye'de çökmesi, İslamcıların Arap dünyasında yeniden iktidara gelmesine imkân sağlamıştır. Ancak bu kez süreç, cihatçı Selefiliğin bağrından doğan ve geçirdiği derin dönüşümler sonucunda Esad sonrası Suriye siyasetinin başat aktörü hâline gelen Heyet Tahrir eş-Şam (HTŞ) öncülüğünde gerçekleşmiştir. Bu tez, geçiş sürecinin ilk bir buçuk yılında Suriye'deki yeni yönetimin iktidar deneyimini ele almaktadır. Çalışma, söz konusu hareketlerin devlet yönetiminde karşılaştıkları sorunları ve yetersizlikleri ortaya koymayı ve benzer bir tablonun Suriye'de HTŞ öncülüğündeki yeni iktidar deneyiminde tekrarlanıp tekrarlanmayacağı sorusuna yanıt aramayı amaçlamaktadır. Bu doğrultuda Suriye vakası, Mısır ve Tunus'taki iktidar deneyimlerle karşılaştırmalı bir çerçevede incelenmiştir. Çalışmada, konuların tarihsel gelişimini, güncel siyasal süreçleri ve vakalar arasındaki dinamikleri analiz etmek amacıyla tarihsel, betimsel ve karşılaştırmalı yöntemler bir arada kullanılmıştır. Çalışma, iç ve dış faktörlerin, yeni Suriye yönetiminin demokratik bir dönüşüme öncülük etme başarısından bağımsız olarak, iktidarda kalma kapasitesini desteklediğini ve önceki deneyimlerden farklı bir yörünge oluşturduğunu ortaya koymaktadır.
The governance experiences of Islamic movements in Egypt and Tunisia following the Arab Spring revolutions revealed the challenges and shortcomings encountered during transitional periods. More than a decade after these experiences, the collapse of the Assad regime in Syria opened the way for Islamic movements to return to power in the Arab world. This time, however, the process took place under the leadership of Hay'at Tahrir al-Sham (HTS), an actor that emerged from the ranks of jihadist Salafism and underwent profound transformations, ultimately becoming the dominant political actor in post-Assad Syria. This thesis examines the governance experience of the new Syrian administration during the first year and a half of the transitional period. The study aims to identify the problems and shortcomings these movements encountered in state governance and to determine whether a similar pattern would be repeated in Syria under the new HTS-led administration. To this end, the Syrian case is analyzed within a comparative framework alongside the Egyptian and Tunisian experiences. The study employs historical, descriptive, and comparative methods to analyze the historical development of the subjects, contemporary political processes, and the dynamics between the cases. The study demonstrates that internal and external factors support the new Syrian administration's capacity to remain in power, regardless of its success in leading a democratic transition, thereby placing it on a trajectory distinct from those of previous experiences.












